GironaZeven amateurs van WV Otto Ebbens hebben, samen met een adoptierenner van De Friesche Leeuw, aan hun vorm gewerkt in het Spaanse Girona. Rondom de Catalaanse stad werden, in samenwerking met oud-profrenner Paul Kneppers van Campo Bicicleta, de puntjes op de i gezet voordat in Ureterp het startschot voor het nieuwe seizoen wordt gegeven. Lees het verslag van een memorabele trainingsstage.


Bij het zetten van de eerste stappen op Spaanse grond bleek dat reisleider Gjaltema alles tot in de puntjes had geregeld voor zijn ploegmaten. Fietsen, slapen en eten waren in principe de zaken waar de Friesen zich druk over hoefden te maken. Een niet te monteren wattagemeter, een vervuilde lift en de uitlaatgassen die enkele renners overal en nergens de vrije loop lieten, daargelaten.


Waar de opdringerige profwielrenners maar al te graag op de gevoelige plaat met de Otto Ebbens-renners wilden, lag de focus van Poekiepoekie Gjaltema, Jan-Türk Canrinus, D1-Kip Visser, I-wasn’t-whistling-whore de Vries, Joki ‘Ik bin gjin robot’ Zuidema en Bonnaconda Aans vooral op de nauwkeurig uitgedachte trainingen van Paul Kneppers. (Noot van de redactie: een Richard Branson look-a-like uit Leeuwarden wierp zich als gangmaker op, ‘wielercoach’ Jean Duepoint voegde zich een aantal dagen later bij de groep).

Girona0
De wielerstage begon met een rustige acclimatiseringsrit aan de glooiende westkant van Girona. Daar werd ook kennisgemaakt met de renners CS030 uit Utrecht. De ploeg volgde voor een gedeelte hetzelfde traject als onze Otto-mannen. Een drietal renners komen we wellicht nog tegen bij wedstrijden in het Noorden. De rest focust zich met name op prestaties tijdens de vele cyclo’s, die her en der in Europa worden georganiseerd.


Ook de tweede dag werden de beentjes nog gespaard met een relatief rustige rit over 112 kilometer. Al waagde een drietal berggeiten zich nog aan de Rocacorba, een 13,8 kilometer lange musthave kuitenbijter. Mede door het tot op de kilometer uitgedachte rantsoen, werd dit onverwachte uitstapje niet alleen vanwege de stijgingspercentages een flinke uitdaging. Gelukkig werd er iedere avond bij de uitstekende etablissementen in Girona flink gefoerageerd, waardoor tekorten in overschotten werden omgezet.


De renners van CS030 voegden zich op de derde dag weer bij onze Otto’s. In een sociale waaier werd een rit van 140 kilometer naar de pittige klimmetjes aan de Costa Brava aangevangen. Een pittige krachttraining en spectaculair klimwerk aan de kust gaven Jan-Türk en Bonnaconda dusdanig veel moraal dat het tweetal besloot nog een flink aantal kilometers aan hun rit te plakken, bij de afslag richting de top van de slotklim. De rest van de ploeg kon dit besluit wel appreciëren aangezien het goed toeven was onder de Spaanse zon op de montañas. Nadat de twee zich weer bij het peloton hadden gevoegd, werd de afdaling ingezet. De laatste twintig finale-kilometers werden in waaiers afgelegd. Waar de meeste renners besloten om de finale te laten waaien, ging de ketting bij Kipcor, ‘Hallo, ik ben Martin’ en de mossel van de Friese Leeuw nog kilometers lang flink op de grote plaat.


Girona1Mentaal gezien was de vierde dag loodzwaar. Tijdens het herstelritje liep het zuur bij Joki dusdanig in de benen, dat hij besloot een klim niet op de fiets maar lopend af te leggen. Toch wist iedereen het rondje Campllong te volbrengen. De vijfde dag ging opnieuw richting de kust. Na een Café Americano, bij een voor het thuisfront jaloersmakende azuurblauw zeetafereel, had Paul Kneppers een sprinttraining in petto. Ideaal om alvast de snelle vezels voor Ureterp op scherp te zetten. Na een kleine 110 kilometer besloot een select groepje om nog 55 kilometer met de goedlopende beklimming van de Els Angles aan het dagtotaal toe te voegen. Jean Duepoint was namelijk eerder die dag met een privéjet op het vliegveld van Girona aangekomen. Zijn plek in de groep werd na een slopende kasseienstrook duidelijk, toen hij zich als wielercoach voor kopmannen van de fiets haastte om de lekke band van één van de Otto-kopmannen te verwisselen. Dit tot uitzinnige vreugde van zijn pupil, die als uiting van geluk het lekke synthetische rubber de lucht in slingerde.

De zesde dag stond in het teken van blokkentraining. Vanwege de ietwat latere aanvangsttijd besloot de groep om zich warm te draaien op ofwel de fiets of op het toilet. Bij het kerkje aan de voet van de klim a la Cauberg werd nog een laatste schietgebedje gedaan, waarna er vol tegen asfaltmuur werd opgeknald. Helaas sloeg de stemming om nadat een dief op een scooter neergelegde spullen van de renners had buitgemaakt. Gelukkig werd een gedeelte - windjacks en dergelijke -  teruggevonden, verstopt in het struikgewas. Bij deze maken we van de mogelijkheid gebruik om iedereen op te roepen in zijn of haar omgeving uit te kijken naar een getinte man op een scooter, die plotseling in bezit is van een zadeltasje en een Adidas-bril. Voor tips kunt u contact opnemen met de Guardia Civil. Zorg er overigens voor dat u het belletje niet pleegt als u op de fiets zit, want dat kost u 35 euro en een ongewilde routebeschrijving.


Blanes werd de bestemming van de zevende dag. Met kopwerk in de zone D3, D4 en D5 kwam de populaire badplaats in zicht, waarna op een weggetje a la Kleine Hein de knuppel in het hoenderhok werd gegooid. Met duizelingwekkende snelheden werd over het slecht geasfalteerde gedokkerd. Het koersen zette zich door tot de zonnige boulevard waar de shirtjes losgingen en de beentjes op tafel werden gelegd. Na een Café Americano en een broodje werd de weg tussen het drukke verkeer van Blanes vervolgd. De renners werden daarna nog op een goedlopende klim en een dito afdaling getrakteerd. Met Girona in zicht werd er opnieuw een virtuele finishstreep getrokken en een tandje hoger geschakeld. Beentestje ,,in de pinkos”.

Girona2
Dag acht gaat de boeken in als hersteldag. De helft van de groep besloot om nog zo’n 72 kilometer te fietsen, drie hielden het bij een rondje ‘Campllong’, terwijl onze Friesche Leeuw zijn kilometers in het appartement tussen het bed en het toilet maakte. Onder het genot van een hapje en een drankje werd er in de middag gekeken naar Milan-San Remo waar de mannen fietsen, die van hun passie hun werk kunnen maken.


De Spaanse trainingsstage werd afgesloten met een cyclo in Mataro. Vanaf de start zaten de Otto’s goed van voren. In de neutralisatie durfde Jean Duepoint het aan om zijn benen te testen. Hij sprong weg om vervolgens na een monsterontsnapping van ongeveer een achthonderd meter weer door het jagende peloton te worden opgeslokt. Na het eerste klimmetje viel de koers in stukken uiteen. Drie Otto-shirtjes zaten in de kop van de wedstrijd. Uiteindelijk bleken de drieduizend hoogtemeters meer geschikt voor de Spaanse klimmertjes op juniorenverzetjes dan voor de Friese hardrijders van het vlakke land. Desalniettemin werden er zeer respectabele uitslagen gefietst. Met in totaal vijf topveertig-klasseringen, waarvan zelfs twee kopmannen bij de top twintig.


Al met al zeer tevreden gebruinde gezichten in het vliegtuig richting Eindhoven Airport. Laat Ureterp maar komen. Venga, venga!


Noot: Om de concurrentie niet wijzer te maken, zijn de namen in dit verhaal gefictionaliseerd. Om dezelfde motivatie wordt in dit verhaal ook niets gezegd over het huidige vormpeil van de individuele renners.

Girona4